ทั่วทุกมุมโลกนาทีนี้คงไม่มีใครไม่รู้จักประเทศไทย นั่นเป็นเหตุมาจากปัญหาทางการเมืองโดยแท้จริง หลาย ๆ ครั้ง ที่ฉันเองน้ำตาไหล ที่เห็นความวุ่นวายในบ้านเมือง นับตั้งแต่ปี 2549 เรื่อยมา ภาพที่เห็นคนไทยต้องมาสู้กันเอง... น่าสะเทือนใจไม่น้อย เพราะแม้คนเหล่านั้นอาจเป็นกลุ่มคนที่มีความคิดเห็นทางการเมืองตรงข้ามกัน แต่ท้ายที่สุดเราต่างก็คือคนไทยด้วยกันทั้งนั้น...
ฉันรู้สึกโชคดี... โชคดีกว่าคนไทยอีกหลาย ๆ คนตรงที่ฉันได้เคยไปต่างประเทศ เพราะมันทำให้ฉันรู้สึกรักบ้านเกิดเมืองนอนของเรามากเท่าทวีคูณ ในวันที่เท้าของฉันเหยียบยืนอยู่บนผืนแผ่นดินอื่น แม้ฉันจะพูดภาษาของพวกเขาได้ แต่ฉันไม่เคยรู้สึกแม้แต่น้อยว่าฉันคือพวกเขา นั่นเป็นเพราะฉันเองก็มีภาษาเป็นของฉัน...ภาษาไทยที่ฉันพูดมาตั้งแต่เกิดนั่นเอง
แม้บ้านเมืองของพวกเขาจะเจริญ พรั่งพร้อมด้วยเทคโนโลยีต่าง ๆ ในขณะที่บ้านเมืองเรากำลังพัฒนา หากแต่นั่นเป็นเพียงความสุขที่ฉาบทาแต่เพียงภายนอกเท่านั้น บางครั้งที่ฉันเคยมีความคิดที่อยากมีโอกาสไปเรียน หรือทำงานต่างประเทศสักระยะ หากแต่นั่นมิใช่เพราะฉันหลงใหลได้ปลื้มกับความเจริญหรือชีวิตที่ดีกว่าเหมือนคนไทยจำนวนหนึ่งที่หวัง และฝันเช่นนั้น หากเพียงเพราะฉันต้องการพัฒนาภาษาต่างประเทศในสถานการณ์ที่บังคับให้ฉันไม่สามารถสื่อสารด้วยภาษาแม่ได้ ก็คงเท่านั้น
แม้เป็นระยะเวลาไม่นานมากนักที่ฉันบินไปต่างประเทศ แต่ทุกครั้งในวันที่เท้าฉันแตะแผ่นดินไทย สายตาฉันมองเห็นภาพของพระเจ้าอยู่หัวที่สนามบินเป็นสิ่งแรกชวนให้น้ำตาจะไหล... ได้ยินผู้คนพูดภาษาไทย... และความรู้สึกนั้นนั่นเองที่ทำให้ฉันรู้ว่า แม้บ้านเมืองของเราอาจจะไม่ดีเท่าที่อื่น แต่อย่างน้อยที่นี่คือผืนแผ่นดินที่ฉันถือกำเนิดเกิดมาเป็นคนไทย ที่นี่คือราชอาณาจักรไทย...แผ่นดินของเรา "บ้านของเรา"
At the moment, all over the world knows Thailand obviously because of the politic problems actually! I cried several times when I saw the bad situations in my home country since 2006. A picture of the same Thai fighted each other is the hurt. Although their thoughts towards the politic situation are that opposite but they all are still really the same Thai.
I feel, I am lucky more than many Thai because I have been abroad. It makes me do love my home country more and more. On the day my feet stepped on the land of the other countries, nevertheless I could speak their languages but I have never felt I belonged to them honestly. Because I myself have my own language also... it is the Thai language I have been speaking since I was a kid. Even though those countries have high technologies while our home is developing it but in my opinion, it is not the happiness from deep inside. I sometimes wished, I would love to have a chance to study or work abroad for a while but it is not because I am addicted to a better life at there like some Thai people hope and dream. But it is only for improving my foreign languages skills in the situations I could not be able to communicate in my mother tongue at all... I mean seriously it is only that.
Yes, it is not so long time I went abroad but every time on the day I stood again on the land of Thailand, the first thing I saw was a picture of His Majesty The King, I felt every time that I almost cry. And to hear the people around myself spoke in Thai, all that feelings made me realize that here is the land where I was born even it is not comparable or as good as the other developed countries. But here is The Kingdom of Thailand, our land, "our home".
ขอขอบคุณจากใจจริงสำหรับภาพ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว จากสำนักพิมพ์ เดอะเนชั่น
Special thanks for the picture of His Mejesty The King of Thailand from The Nation Publishing.
No comments:
Post a Comment